بهروز کریمی زاده و مهدی گرایلو دیشب پس از گذشت یک ماه از دستگیریشان، برای اولین بار با خانواده های خود تماس گرفته و آنها را تا حدی از نگرانی در آوردند. خانواده ها ی دانشجویان ضمن شریک دانستن خود درخوشحالی خانواده های این عزیزان تا آزادی همه بچه ها از پای نخواهند نشست.
گزارش شماره 14از اقدامات خانواده ها- بخش 2
خانواده ها با وجود بارش شدید برف، راس ساعت 9 در دادسرای مجاور بازداشتگاه اوین جمع شدند. آنها حدود 2 ساعت و نیم معطل شدند تا بالاخره و پس ازمراجعه گروهی به آنها گفته شد که آقای سالاری کیا به زودی می رسند.
با آمدن رئیس امور زندانها، خانواده ها، که تعدادشان بیش از بیست نفر بود، به اطاق وی خوانده شدند تا پاسخ خود را بگیرند و با فرزندانشان ملاقات کنند! اما با تندی به آنها گفته شد که چرا همگی با هم آمده اند و مگر قرار نشد که صبر کنند... به هر حال پس از کمی بحث به آنها اعلام شد که به احتمال زیاد برای اوایل هفته آینده ملاقات بچه ها آزاد شده و به ترتیب به آنها امکان ملاقات داده خواهد شد.
گزارش شماره 14 از اقدامات خانواده ها- بخش اول
امروز چهارشنبه 12/10/86 راس ساعت 9 صبح، خانواده های دانشجویان در بند به امید ملاقات با عزیزانشان در مقابل بازداشتگاه اوین جمع می شوند.
این اقدام در پی نامه خانواده ها به آقای حداد و وعده پاسخگویی به آن در روز چهارشنبه صورت گرفته است. قرار است که امروز پاسخ نامه آنها به آقای حداد، از طریق آقای سالارکیا و در دادسرای بازداشتگاه اوین به آنها منتقل شود. پیش از این آقای سالارکیا گفته بود که اگر آقای حداد پاسخی به نامه و درخواست خانواده ها- مبنی بر آزادی، ملاقات، داشتن وکیل و...- ندهد، خودش اقداماتی برای فراهم کردن امکان ملاقات انجام خواهد داد.
Rally in front of the public prosecution of the revolutionary court
(The declaration of the families of the arrested students before, during and after the commemoration of the University Students’ Day)
It has been one month. A month of difficult and cold nights in front of the notorious Evin prison, a month of the insults of the guards, the threats of the interrogator, the groundless accusations and promises. We are on this side and our sons and daughters are on the other side of the Evin walls, in dark and cold solitary cells. The same repetitive story of being blindfolded, night interrogation, sleeplessness, beating and foul language etc, etc.
Our sons and daughters are under the highest pressures because of having called for equality and freedom at university, a place which belongs to them and on a day which belongs to them, i.e., Iranian University Students’ Day and we, the families, are kept in complete ignorance of their situation, without any permission for them to visit us or their lawyers; and all this is done in utter boycott of the country’s media and press.
After this long time, we find a rally in front of the public prosecution of the revolutionary court in Tehran at 11 a.m. on Saturday Dey 15(Jan 5) to let our voice be heard by our children through these cold and grey walls so that they can know that they are not alone, so that they can know that their families, their friends and all free people stand beside them and will not succumb until their complete freedom.
Seeking Committee for the Freedom of the University Students
2008/1/1
اطلاعیه‌ی خانواده‌های دانشجویان دستگیر شده‌ی مراسم روز دانشجو
تجمع در مقابل دادسرای دادگاه انقلاب
اطلاعیه‌ی خانواده‌های دانشجویان دستگیر شده‌ی مراسم روز دانشجو(13 آذر)
یک ماه گذشت. ماه شب و روزهای سخت و سرد مقابل اوین، ماه توهین های سرباز نگهبان و تهدید های بازجو، ماه تهمت ها و وعده های بی اساس، ماه شب های اشک و غم، فریاد و خشم. ما این سو و فرزندانمان آن سوی دیوارهای زندان اوین، در سلول های انفرادی تاریک و سرد. همان داستان تکراری چشم بند و بازجویی شبانه و بی خوابی و ضرب و شتم و ... .
فرزندان دانشجوی ما، به جرم سر دادن ندای آزادیخواهی و برابری طلبی در روزی و جایی که متعلق به خودشان است حتی بدون امکان ملاقات با وکلا و خانواده هایشان تحت شدید ترین فشارها قرار دارند و ما خانواده ها در نگرانی و بی اطلاعی کامل از وضعیت آنها، و این همه در میان بایکوت شدید از سوی رسانه ها و مطبوعات کشور.
ما پس از گذشت این زمان طولانی تنها راه رساندن صدای استمداد خود را تجمع در مقابل دادسرای دادگاه انقلاب در روز شنبه 15 دی ماه ساعت 11 صبح میدانیم، تا صدایمان را از این سوی دیوارهای سرد و خاکستری اوین به گوش فرزندانمان برسانیم، تا بدانند که تنها نیستند، که این سو خانواده‌هایشان، دوستانشان و تمامی انسان های آزاده در کنارشان هستند و تا رهایی کامل شان از پا نمی نشینند.
کمیته‌ی پی جوی آزادی دانشجویان دربند
11/10/1386
گزارش شماره 13 از اقدامات خانواده ها
امروز دوشنبه 10/10/86 جمعی از خانواده های دانشجویان دربند برای پیگیری جواب نامه ای که روز گذشته برای آقای حداد برده بودند، صبح زود به دادگاه انقلاب مراجعه کردند.آنها ابتدا از طریق تلفن با آقای فلاح (رئیس دفتر آقای حداد) و نیز با بازپرسی شعبه 2(که پرونده ها در آنجاست) صحبت کرده بودند که هردو ابتدا اظهار بی اطلاعی کرده و سپس گفته بودند که آنها خودشان جواب نامه را به آقای سالاری کیا می دهند و این روند اداری طول می کشد و به خانواده ها هم جوابی داده نخواهد شد. مجددا یکی دیگر از خانواده ها با تلفن تماس گرفته و خواسته است که پاسخ نامه به آنها داده شود. وی گفته است که خانواده ها خودشان نامه را مستقیما آورده اند و جواب آن را هم مستقیما می گیرند. در مقابل رئیس بازپرسی شعبه 2 نیز تلفن را قطع کرده است. در این لحظه نمایندگان خانواده ها طی یک اقدام شجاعانه پلاکاردهایی را که همراه داشته اند در آورده و در گوشه ای ایستاده اند. بر روی پلاکاردها نوشته هایی نظیر "ما خانواده های دانشجویان دستگیرشده در رابطه با مراسم 16 آذر خواهان آزادی سریع و بی قید و شرط عزیزانمان هستیم" نوشته شده بود. بلافاصله عده زیادی اطراف خانواده ها جمع شده اند و در عرض چند دقیقه چند افسر نگهبان و مامورین حراست مردم را متفرق کرده و برای گرفتن پلاکاردها با خانواده ها درگیر شده اند و آنها را تهدید کرده اند که مامورین زنی را که از آنها قویترند برای مقابله با آنها می آورند و برای آنها کاری ندارد که همه آنها را بگیرند وببرند و هیچ کس نتواند از آنها خبری بگیرد. در نهایت پس از مجادله ی لفظی که با صدای بلند صورت گرفت آنها راضی شدند که یک نفر از نمایندگان را برای پیگیری نامه به بالا(به دفتر آقای فلاح) بفرستند. سپس یک نماینده از جانب خانواده ها بالا رفته است و در آنجا هم با برخورد بد مسوولین مواجه شده است. از نماینده خانواده ها خواسته شده که خود را معرفی کند تا فقط وضعیت پروند مربوطه به وی گقته شود. وی نیز خود را نماینده خانواده ها معرفی کرده وخواستار پیگیری نامه شده است. مسوول دفتر نیز به وی گفته است که تا زمانی که به عنوان نماینده خانواده ها خود را معرفی کند، اگر تا فردا هم اینجا بایستد پاسخی نمیگیرد و او را بیرون می اندازند. در مقابل اصرار نماینده خانواده ها زنی قوی هیکل وی را از اطاق بیرون کرده است.
همزمان جمع کثیری از خانواده ها مطابق هر دوشنبه در مقابل درب ملاقات اوین گرد هم جمع شده بودند. قرار بود که امروز آقای سالاری کیا هم در آنجا حضور داشته باشد. که البته به جای وی معاونش آنجا بود. خانواده ها به وی گفتند که آقای سالاری قرار بوده به آنها پاسخگو باشد و در صورت امکان قرار ملاقات برایشان هماهنگ کند. وی نیز سریعا با آقای سالاری تماس گرفته و گفته که جمع قابل توجهی از خانواده ها اینجا حضور دارند و خواهان ملاقات اند. آقای سالاری نیز در پاسخ از خانواده ها خواهش کرده است که تا چهارشنبه صبر کنند تا آقای حداد جواب نامه را بدهد.
پس از آن خانواده ها به مقابل دفتر سازمان ملل رفتند تا نامه ای را که داده بودند پیگیری کنند. درآنجا خانواده ها که تعدادشان بیش از 20 نفر بود، مجددا پلاکاردهای خود را بالا بردند و همزمان عده ای هم برای مسوولین سازمان، که پشت درهای بسته ی ساختمان بودند ماجرا را توضیح می دادند. در آنجا نیز نیروهای پلیس و نگهبانان سعی کردند که سریعا جمعیت را متفرق کنند که با مقاومت خانواده ها مواجه شدند. خانواده ها می گفتند که کار دارند و می خواهند حرفشان را بزنند. بنا به گفته مسوولین UN نامه قبلی به دستشان نرسیده بود. در آنجا خانواده ها نامه دیگری را که تنظیم کرده بودند به آنها دادند و خواستار پیگیری شدند. خانواده ها در حالیکه پلاکاردها را همچنان در دست داشتند به تدریج از مقابل ساختمان دفتر سازمان ملل دور شدند.
همزمان جمع کثیری از خانواده ها مطابق هر دوشنبه در مقابل درب ملاقات اوین گرد هم جمع شده بودند. قرار بود که امروز آقای سالاری کیا هم در آنجا حضور داشته باشد. که البته به جای وی معاونش آنجا بود. خانواده ها به وی گفتند که آقای سالاری قرار بوده به آنها پاسخگو باشد و در صورت امکان قرار ملاقات برایشان هماهنگ کند. وی نیز سریعا با آقای سالاری تماس گرفته و گفته که جمع قابل توجهی از خانواده ها اینجا حضور دارند و خواهان ملاقات اند. آقای سالاری نیز در پاسخ از خانواده ها خواهش کرده است که تا چهارشنبه صبر کنند تا آقای حداد جواب نامه را بدهد.
پس از آن خانواده ها به مقابل دفتر سازمان ملل رفتند تا نامه ای را که داده بودند پیگیری کنند. درآنجا خانواده ها که تعدادشان بیش از 20 نفر بود، مجددا پلاکاردهای خود را بالا بردند و همزمان عده ای هم برای مسوولین سازمان، که پشت درهای بسته ی ساختمان بودند ماجرا را توضیح می دادند. در آنجا نیز نیروهای پلیس و نگهبانان سعی کردند که سریعا جمعیت را متفرق کنند که با مقاومت خانواده ها مواجه شدند. خانواده ها می گفتند که کار دارند و می خواهند حرفشان را بزنند. بنا به گفته مسوولین UN نامه قبلی به دستشان نرسیده بود. در آنجا خانواده ها نامه دیگری را که تنظیم کرده بودند به آنها دادند و خواستار پیگیری شدند. خانواده ها در حالیکه پلاکاردها را همچنان در دست داشتند به تدریج از مقابل ساختمان دفتر سازمان ملل دور شدند.
گزارش شماره 12 از اقدامات خانواده ها
امروز یکشنبه 9/10/86 خانواده ها طبق تصمیمی که دیروز گرفتند، برای ملاقات با آقای سالاری کیا به دادسرای عمومی دادگاه های انقلاب رفتند. در آنجا پس از ساعتی انتظار و تحمل برخوردهای نامناسب مسولین دم در بالاخره موفق به دیدن وی شدند. پس از شرح ماوقع توسط خانواده ها و اقداماتی که تاکنون کرده اند و نیز بی اطلاعی از وضعیت فرزندانشان که موجب نگرانی بیش از حد آنها شده است، آقای سالاری کیا به آنها گفت که نامه ای خطاب به آقای حداد، تنظیم کرده و درخواست خود را در آن مطرح کنند. خانواده ها نیز همانجا نامه ای را تنظیم کرده وبه امضای همه رسانده اند. در این نامه آنها ابتدا شرحی از نحوه و زمان دستگیری فرزندانشان، بی خبری از وضعیت آنها در مدت این یک ماه داده و خواستار آزادی بی قید و شرط هر چه سریعتر عزیزانشان و دست کم دادن اجازه ملاقات با آنها شده اند. در پایان آقای سالاری کیا نامه را پاراف کرده و مهر و لاک نموده و به خانواده ها داده است تا آن را به آقای حداد برسانند.
خانواده ها دوباره سوار بر مترو برای چندمین بار پیاپی به دادگاه انقلاب رفتند تا نامه را به آقای حداد برسانند. با در دست داشتن نامه، یکی از مادران توانست برای اولبن بار پس از گذشت یک ماه، بالا برود تا آقای حداد را ببیند (تا پیش از این خانواده ها تنها از طریق تلفن و از طبقه همکف توانسته بودند با بازپرسی شعبه 2 تماس بگیرند.). البته همانطور که انتظار می رفت وی تنها توانست نامه را به آقای فلاح، رئیس دفتر وی بدهد و به او گفته شد که آقای حداد نیستند. مادر این دانشجوهمچنین در مورد وضعیت پرونده ها پرسیده بود و به وی گفته شد که پرونده ها هنوز نیامده است.
خانواده ه های دانشجویان دربند، فردا دوشنبه برای پیگیری نامه خود مجددا به دادگاه انقلاب مراجعه می کنند.
آنها همچنین مطابق هر دوشنبه و برای چهارمین هفته به زندان اوین می روند، تا در صورت نگرفتن ملاقات دست کم پول یا لباس برای عزیزان خود بفرستند و به این ترتیب حضور خود را به آنها اعلام کنند.
خانواده ها دوباره سوار بر مترو برای چندمین بار پیاپی به دادگاه انقلاب رفتند تا نامه را به آقای حداد برسانند. با در دست داشتن نامه، یکی از مادران توانست برای اولبن بار پس از گذشت یک ماه، بالا برود تا آقای حداد را ببیند (تا پیش از این خانواده ها تنها از طریق تلفن و از طبقه همکف توانسته بودند با بازپرسی شعبه 2 تماس بگیرند.). البته همانطور که انتظار می رفت وی تنها توانست نامه را به آقای فلاح، رئیس دفتر وی بدهد و به او گفته شد که آقای حداد نیستند. مادر این دانشجوهمچنین در مورد وضعیت پرونده ها پرسیده بود و به وی گفته شد که پرونده ها هنوز نیامده است.
خانواده ه های دانشجویان دربند، فردا دوشنبه برای پیگیری نامه خود مجددا به دادگاه انقلاب مراجعه می کنند.
آنها همچنین مطابق هر دوشنبه و برای چهارمین هفته به زندان اوین می روند، تا در صورت نگرفتن ملاقات دست کم پول یا لباس برای عزیزان خود بفرستند و به این ترتیب حضور خود را به آنها اعلام کنند.
گزارش شماره 11 از اقدامات خانواده ها
امروز شنبه 8/10/86، مقارن با عید غدبر، خانواده های دانشجویان، که با وجود پیگیریهای هر روزه ی خانواده هایشان هنوز در زندان های انفرادی اوین به سرمی برند، در مقابل زندان اوین جمع شدند. خانواده های دانشجویان که تعداد آنها حدود 20 نفر بود، صبح امروز و در پی سکوت آقای محمدی و بی جواب گذاشتن خانواده ها در مورد وعده های ملاقاتی که برای عید غدیر داده بودند، در مقابل زندان اوین گرد هم آمدند. آنها خواستار پاسخگویی مسوولین در مورد این بازداشتهای طولانی، بدون دادن اجازه تماس تلفنی و ملاقات؛ و عدم پاسخگویی صریح مسوولین در مورد وضعیت افراد بازداشتی بعد از گذشت قریب به یک ماه بودند.
پس ازمدتی آقایی که از داخل زندان خارج شده بود و به گفته برخی خانواده ها مسوول بند 209 بود، به سمت خانواده ها آمد. البته وی خود این قضیه را نفی می کرد و گفت که این بند به آنها ارتباطی ندارد. وی همچنین به خانواده ها گفت که امروز تعطیل است و هبچ کس برای پاسخ گویی نیست و بهتر است که آنها هم بروند و در این هوای سرد نایستند.
اما خانواده ها به جای ترک محل از سربالایی خاکی دم در اوین بالا رفتند و همگی در مقابل در اصلی اوین ایستادند و با کوبیدن به در و فراخواندن سرباز وظیفه از وی خواستند که با یک مقام مسوول تماس بگیرد.پس از مدتی انتظار، آقایی که خود را جانشین رئیس زندان معرفی کرد، در جمع خانواده ها حاضر شد. یکی از مادران توضیح داد که این خانواده ها برای چه آنجا هستند ودر این روز تعطیل و در این هوای سرد به دنبال چه آمده اند. مسوول مربوطه هم مانند سایرین گفت که مسوول بند عمومی است و امروز تعطیل است و بجز چند افسر نگهبان هیچ کس در بندها نیست. وی در مقابل اعتراض خانواده ها و بویژه برخی که فرزندانشان هنوز با گذشت حدود یک ماه با منزل تماس نگرفته اند، گفت که آنها هم نمی توانند کاری کنند.وی افزود که الان هم تلاش کرده که با مسوولین تماس بگیرد اما نتوانسته است. وی در پاسخ به اعتراضات پیوسته و خشم خانواده ها گفت که این مسأله به آقای مرتضوی مربوط می شود و آنها باید به رئیس دفتر وی آقای سالاری کیا، که رئیس امور زندانها هم هست، مراجعه کنند.
امروز برخلاف وعده های مسولین هیچ قرار ملاقاتی به خانواده ها داده نشد. حتی یک تماس تلفنی هم با آنها گرفته نشد. امروز با گذشت نزدیک به یک ماه از دستگیریها و با وجود مراجعات مکرر خانواده ها به هر شخص و نهاد دولتی، هنوز بیش از 7 تن از دانشجویان حتی کوچکترین تماسی با خانواده های خود نگرفته اند. با این حال و با وجود بی اعتمادی به حق خانواده ها نسبت به مسوولین، آنها همچنان با عزمی راسخ و با احترام به عقاید فرزندانشان در راه آزادی آنها از پای نمی نشنینند.
فردا یکشنبه 9/10/86 خانواده ها یه دفتر آقای سالاری کیا (در میدان ارگ) می روند تا صدای خود را به وی و به آقای مرتضوی، دادستان کل استان تهران، هم برسانند و از وی در مورد این بازداشتهای طولانی وغیرقانونی و وضعیت فرزندانشان توضیح بخواهند. خانواده ها خواهان آزادی هر چه سریعتر عزیزانشان هستند.
نامه رسیده
و اینک حکایت 43 نفر (70 سال پس از 53 نفر)
70 سال گذشت از دورانی که رضا شاه، گروهی از روشنفکران جوان و میان سال مارکسیست ایرانِ آن زمان را بازداشت کرده و به حبس بلند مدت محکوم کرد. گروهی که بعدها به نام 53 نفر ملقب گشت و نظامی که در تاریخ به خاطر برخوردهای این چنینی، نظام استبداد و دیکتاتوری نام گرفت.
شاید این نخستین سرکوب از سرکوبهای استبدادی بدان شکل مشخص، با آن حجم از افرادی با گرایشات سیاسی و فکری خاص بود که در تاریخ ایران اتفاق می افتاد. 53 نفری که به جرم روشنفکری محکوم می شدند.
پس از آن جریان و سقوط رضاشاه و سپس ظهور و سقوط فرزند دیکتاتورش محمدرضا شاه، فریاد آزادی خواهی جامعه ایران که با ریخته شدن خون بسیاری از آنان همراه بود، به ظهور جمهوری اسلامی انجامید. حکومتی که با داعیه بسترسازی جامعه‌ای آزاد و مستقل( با شعار استقلال، آزادی) بر سر کار آمد، و همراه با آن فریاد دیکتاتوری و استبدادی بودن حکومت های پیشین راسر می داد، و نیز این که ایران آزادترین کشور دنیاست و...... لیکن همین حکومت ما را با حکایتی مشابه آن چه 70 سال پیش با نام سرکوب رضاخانی انجام گرفت رودرو ساخته است: حکایت( یا حماسه) 43 نفر.
43 نفر دانشجوی آزادی خواه و برابری طلبی که به جرم فریاد زدن انسانیت در روزی که متعلق به خودشان است، بازداشت شده و در این بین دانشجویان ساکن تهران به زندان اوین منتقل شدند. حال به سرعت این پرسش در ذهن شکل می گیرد: آنانی که بر طبل دیکتاتوری بودن رضاخان می کوبند چقدر آزادی نصیب جامعه کرده‌اند که پس از 70 سال همان حکایت سرکوب را تکرار می کنند؟
این قصه تکرار سرکوب آزادی‌های فکری و سیاسی در ایران تا به کی و تا چه حکومت‌های دیگری ادامه خواهد یافت؟
قطعاً پاسخ به این پرسش به میزان انسجام و اتحادِ گروه‌ها و قشرهای روشنفکری سیاسی جامعه و نیز عموم مردمی که دغدغه‌ی آزادی خواهی و برابری طلبی دارند بر می گردد که چه پاسخی به سرکوبهای این چنینی بدهند، چرا که سکوت در این گونه مواقع عملاً به معنای تایید این گونه برخوردهاست.
شعری از روزبه صف شکن
رهاورد ِسفري تلخ ، با طعمي گس در دهانت ،
تني زخم و همه خشم
خاموش ِ خشونتي ناگزير بر بند بند ِ وجودت .
جنيني کال در زهدان عشق و شور
که به سقطي ناباورانه اش نشستند
به باورِ گناهي بي فرجام ،
و چنين شد !
و دردي پيچنده در کلاف هاي استخواني ِپيکرت
آن گاه فزوني گرفت
که تو دانستي
در اين ميانه آنچه فرجامي است را
مي بايدت تنها بر دوش کشي ،
چون بغضي نمناک که مي فشرد گلويت را
يا چون حجم سنگين زمان بر گونه هايت
که اشک هايت را نيز در رقص لرزانشان
نشان ممنوع مي زد .
و آنچه بر جاي مي ماند
کالبد بي جان ِ تو بود
مصلوب ب ديواره هاي سنگين خاطراتت
تنها رها شده در آغوش باد .
در گوشَت
شبانسرود خوف و خروارها دروغ
و راستي براي به ديده آمدنت
به راستي چه کم !
از دست ها و پاهايت
گلميخ هاي سُربين از تعهدي خام روييده بود
و از شيار زخم هايت
خونابه هاي شک چه سان که روان بود .
در قفايت
ديواره اي سرد
بر آمده از سنگ سخت رسالتت
به زندگاني ات وا مي داشت
و در برابرت
مِهي غليظ و کور
تا هيچ ديده اي را به آشنايي در نيابي ،
چرا که فغان و دردت را
ديگر در اين ميانه
بر هيچ کس نشاني نمانده بود ،
نه بر مرده اي ،
نه بر زنده اي ،
نه اکنون ديگر بر زخم زننده اي !
آن روز که تازيانه اي
بافيده از رشته هاي پولادين اراده ات را
چنان سخت بر پيکر ارزوهايت فرو مي نشاندي
که مي راند از تو
شوق هر عشق ديگر را ،
آن روز که ورزايي سترگ در درونت
بر بگسليدن اين زنجيرهاي کهنه را
از درون ماغ بر مي کشيد
و تورا توان ِ شنيدن ِزادمان حلقوم ِخسته اش نبود ،
مي بايدت در ميافتي
آن آني را
که در درون خويش
پس خواهي نشست بي کس و تنها
بر فراخناي تالار ذهن ِبه باورِ نامردمي خميده ات .
تالاري متروک
با سقفي کوتاه ،
ايستاده بر چهار ستون سنگي ِ فرتوت
که بر هر ديوارِ فروريخته اش
نقش خاطره اي بود از خداياني مست
در بزم بسيط شبانه شان
که دمي مستي زسر فرو نگذاشتند
تا آني
جامي نيز
از جان مايه ي حزين حقيقت به کام کشند .
o
و اينک آني که چنين گذشت ؛
برابرت را بپاي ،
يقين بدار ،
هم اوست .
شعر شماره ی 10 از کتاب "گلمیخ های سربین"، اثر روزبه صف شکن، انتشارات آیینه جنوب، 1384
اشتراک در:
پست‌ها (Atom)
