امروز چهارشنبه 19/10/86 ، پس از دو روز تعطیلی، که به اجبار خانواده ها را در منزل زندانی کرده بود، آنها مجددا از صبح امروز اقدامات خود را در راستای آزاد سازی هرچه سریعتر عزیزانشان از سر گرفتند.
خانواده های دانشجویان صبح امروز ساعت 10 برای دیدار با آقای سالارکیا، معاونت امور زندانها، و شنیدن توضیحات وی در مورد ندادن ملاقات در روز شنبه مورخ 15/10 در دادسرای عمومی و دادگاه های انقلاب واقع در میدان ارگ گرد هم آمدند.
پس از جمع شدن همه خانواده ها، آنها خواستار ملاقات با آقای سالارکیا شدند، اما منشی وی به آنها گفت که وی در جلسه است و از آنها خواست که به سراغ آقای مرتضوی بروند. خانواده ها به دفتر آقای مرتضوی رفتند. در آنجا منشی وی اعلام کرد که وی هم اکنون در جلسه است و از خانواده ها خواست که نامه درخواست خود را به صورت مکتوب بنویسند تا وی آن را به آقای مرتضوی بدهد. خانواده ها در نامه خود خواستار اقدام آقای مرتضوی به عنوان دادستان کل استان تهران، جهت تکمیل هرچه سریع تر پرونده ها و آزادی فوری عزیزانشان شدند. پس از مدتی آقای یوسفی، منشی آقای مرتضوی، که نامه را برای وی برده بود نتیجه را به نماینده خانواده ها به این صورت اعلام کرد: آقای مرتضوی گفته اند که هنوز پرونده ها به دست وی نرسیده است و وی تنها از کلیت آنها آگاه است. باید به وی اجازه دهند تا طی جلسه ای با آقایان موسوی، بازپرس شعبه 2 امنیت و حداد، معاون امنیت دادستان، و مسوولین وزارت اطلاعات پرونده ها را دقیق تر بررسی نماید تا بتواند پاسخ خانواده ها را بدهد. وی روز یکشنبه را برای اعلام نتیجه به خانواده ها معین کرد.
گزارش شماره 17 از اقدامات خانواده ها
تماس برخی از دانشجویان با خانواده هایشان پس از هفته ها بی خبری
مهدی گرایلو و بهروز کریمی زاده دوشنبه شب با خانواده هایشان تماس گرفتند و گفته اند که تا آخر این ماه هنوز کار دارند.
ایلناز جمشیدی و انوشه آزادبر نیز عصر سه شنبه با خانواده های خود تماس گرفته و از سلامت خود خبر داده اند.
کیوان امیری الیاسی نیز ظهر امروز چهارشنبه 19/10 با خانواده خود که اتفاقا به همراه سایر خانواده ها در مقابل دادسرای انقلاب (میدان ارگ) بودند تماس گرفته و با پدر و مادرش صحبت کرد. تماس وی باعث خوشحالی سایر خانواده ها نیز شد.
نوشته ای از کاوه برادر ایلناز جمشیدی
(آرش، بهرام بیضایی)
در کشور ما، ایران، نزدیک به یک میلیون نفردر فقر خشن به سر می برند، یعنی شکمشان را هم نمی توانند سیر کنند. این به جز آن هفت هشت میلیونی است که در فقر مطلق زنده گی می کنند، یعنی زنده گیشان زیر استانداردهای انسانی است. ده ها کودک هرروز در خیابان به تو فال حافظ یا کتابچه دعا می فروشند یا از تو می خواهند در ازای سکه ناچیزی خود را وزن کنی. هر روز چندین نفر در فصل زمستان در گوشه کنار همین پایتخت از سرما و بی پناهی می میرند. بیش از بیست میلیون نفر از مردمِ کشور بی سواد یا کم سوادند. این از مصادیق برابری.
ایران در صدر کشورهاییست که در آن اعدام صورت می گیرد. این کشور تنها جاییست که در آن حجاب برای همه زنان اعم از مسلمان و غیر مسلمان اجباریست. بیش از سی هزار کودک 14-10 ساله به زور به خانه های بخت (بخوانید بدبختی) رفته اند. وزارت عالیه اطلاعات بالاخره بعد از مدتها پی گیری از سوی جامعه قبول کرد که عده ای خودسر در آن وزارت خانه طی سال ها ده ها تن از اهالی فرهنگ و فعالین اجتماعی را تنها به خاطر ابراز عقیده سربه نیست کرده اند. خبرنگارِ زنی تنها به خاطرعکس گرفتن از دیوار زندان اوین به اصابت چیزی سخت با سرش محکوم می شود. اتفاقا اصابت آن ضربه به مرگ او منجر می شود. خانم پزشک جوانی درمحل اداره امر به معروف و نهی از منکر در همدان به خود کشی کردن محکوم می شود. این هم از مصادیق آزادی.
حال آیا تعجبی دارد که چندین نفر هر روزدر ناتوانی کامل از تاثیر گذاری بر این همه خود کشی می کنند؟ حالا اگر خود کشی نکنند و در عین حال بخواهند بر این شرایط منزجر کننده تاثیر بگذارند چه می شود؟ بیاییم با هم یکی از این موارد را مرور کنیم.
انگارهمین دیروز بود، (اگرچه بیش از یک ماه گذشته است). دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب در صدد برگزاری مراسم 16 آذر با محوریت مخالفت با جنگ و تحریم بودند. اما تا روز 13 آذر شمار دستگیری ها ناگهان شتاب بی سابقه ای یافت: چهل نفر طی سه روز. در تهران همه گی به زندان اوین منتقل شدند. و از آن زمان دانشجویان بهترین دانشگاه های کشوراز ابتدایی ترین حقوق خود محروم بوده اند. نه توانسته اند خانواده های خود را ببینند نه حتی به وکلای آنان این حق داده شد که پرونده ی آنان را مطالعه کنند. به چند تن از آنان حتی اجازه داده نشد با خانواده های خود تماس بگیرند. حتی در یک مورد (سعید حبیبی) هیچ مقامی ابراز اطلاع از وضعیت او نمی کند، در حالی که شاهدان عینی می گویند که چند نفر که خود را مامور معرفی کرده بودند وی را به مکان نامعلومی برده اند. خانواده ی آرش پاکزاد (دانشجوی دستگیر شده در مازندران) را پس از آن که بارها دوانده بودند و از آنها خواسته بودند وثیقه تهیه کنند باز هم سرخورده به خانه برگردانده اند؛ به نحوی که آرش، برای چندمین روز متوالی، در اعتصاب غذا به سر می برد. اما چه می تواند بکند جزآنکه به بازجو، مقامات قضایی و به همه ی ما افراد بی تفاوت نشان دهد که "اگر می خواهید مرا از ابتدایی ترین حقوق محروم کنید لازم نیست شما به این شکل تدریجی به زندگی من پایان دهید من خود به مرگ خود شتاب می دهم؟" نشان دهد:
من چه بی شرم ام اگر فانوس عمرم را به رسوائی نیاویزم
.بر بلندِ کاجِ خشکِ کوچه ی ِ بن بست
هیچ می دانستید اگر قورباغه ای را در ظرف آبی بگذارید و دمای آب را به تدریج زیاد کنید، پس از مدتی، درعین، ناباوری خواهید دید که جناب قورباغه عمر مبارک را در همان تغییر تدریجی مرگ بار از دست داده است. حال آن که اگر همین قورباغه را درو ن ظرف آب جوشی بیاندازید بلافاصله به بیرون می جهد و از مرگ رهایی می یابد. آری! خو گرفتن به مرگِ تدریجی چنین تبعاتی هم دارد. موقعیتی مشابهِ این حالت، وقتیست که در خواب باشید و گاز به تدریج فضای اتاق را پر کند؛ در مقابل، اگر کسی از بیرون وارد شود به آسانی متوجه بوی گاز می شود
حال آیا ما در رخوت ناشی از خو گرفتن به معضل فراگیر فقدان آزادی و برابری در جامعه ی خود گرفتار نیامده ایم؟ رخوتی که ابتدایی ترین واکنش های انسانی را از ما سلب می کند؟ و این حالت با فشار های مختلف اقتصادی از یک سو و قبضه وسایل ارتباط جمعی در دست صاحبان سرمایه از سوی دیگر به نحو مضاعفی تشدید می شود. نتیجه ی این امر انزواییست که هم در سطح اقتصادی و هم در سایر سطوح اجتماعی، اعم از روانی، فرهنگی و غیره باز تولید و تشدید می شود. و این وجه تشابه ما و قورباغه پخته است
بیاییم از این دانشجویان که ندای آزادی خواهی و بربری طلبی توأمان را در کنار سایر کارگران و فعالین اجتماعی سر می دهند و تحققِ هم زمان این دو را در همین جامعه ممکن می دانند با تمام وجود حمایت کنیم. نبود دموکراسی، احزاب سیاسی، بایکوت خبری رسانه های داخلی و بعضا خارجی و سایر موارد لازم برای رساندن صدای آنان به همه ضرورت تلاش هرروزه ی ما را در این رابطه چندین و چند برابر می کند. نخستین گام در این راستا آزادی فوری و بی قید و شرط آنان و در واقع جلوگیری از آسیب بیش از پیش روحی و جسمی بدانان است. بیاییم همه گی آن را بخواهیم و در راه تحقق آن از هیچ کوششی فروگذار نباشیم.
گزارش شماره 16 از اقدامات خانواده ها
خانواده ها تا ساعت 1.30 در دادگاه انقلاب بودند.
پس از آن و بنا به پیشنهاد برخی از خانواده ها، تصمیم بر این شد که به مجمع تشخیص مصلحت نظام مراجعه کنند تا این مرجع را نیز در جریان بگذارند و از امکانات آنها نیز در جهت آزادی فرزندانشان استفاده کنند. در آنجا خانواده ها که تعدادشان حدود 20 نفر بود، با هم به مجمع تشخیص مصلحت رفتند و در آنجا خواستار ملاقات با آقای رفسنجانی شدند، که البته به آنها گفته شد که نمی توانند وی را ببینند و اصولا آقای رفسنجانی ملاقات مردمی ندارند. خانواده ها اصرار کردند که لااقل به وی خبر بدهند، شاید ایشان بخواهند مارا ببینند! دوتن از خانواده ها با تلفن با فرد مسوولی که از جریان بازداشت دانشجویان اظهار بی اطلاعی می کرد، صحبت کردند. وی گفت که باید خانواده ها نامه ای تنظیم کنند تا به آقای رفسنجانی داده شود. وی همچنین تاکید کرد که کار خانواده ها به آنها مربوط نمی شود و آنها نهاد قانونگذاری اند و به قوه قضائیه کاری ندارند؛ آنها تنها می توانند در این رابطه توصیه کنند. خانواده ها نیز نامه ای تنظیم کرده و اسامی کلیه دانشجویان بازداشتی که تعداد آنها 32 نفر بود را به آن ضمیمه کرده و تحویل دادند. خانواده ها اعلام کردند که فردا برای پی گیری نامه خود سر می زنند.
پس از آن، در پی درج خبر اشتباه روزنامه اعتماد مورخ 16/10/86 مبنی بر ملاقات 10 تن از خانواده ها با عزیزانشان در روز شنبه، خانواده ها به اتفاق به دفتر روزنامه اعتماد رفتند تا از آنها بخواهند که تکذیبیه ای بر این خبر بنویسند. لازم به ذکر است که روزنامه این خبر را از طریق وبلاگ های غیر متعهدی که به غلط این خبر را منتشر کرده بودند متوجه شده بود. امید می رود که این تکذیبیه در شماره فردا دوشنبه روزنامه درج شود.
گزارش شماره 15 از اقدامات خانواده ها
7 ساعت در بازداشتگاه اوین!
ملاقاتی در کار نیست!
امروز شنبه 15/10/86 خانواده های دانشجویان دربند، بنا به قول آقای سالاری کیا مبنی بر دادن ملاقات به کلیه خانواده های دانشجویان طی شنبه تا دوشنبه، رأس ساعت 9 صبح و با وجود سرمای شدید هوا در دادسرای عمومی مجاور بازداشتگاه اوین حاضر بودند.
یادآوری: آقای سالاری کیا، رئیس امور کل زندانهای تهران، روز چهارشنبه 12هم آذر در حضور خانواده ها -که تعداد آنها بیش از 20 نفر بود- به آنها قول داد که از روز شنبه تا دوشنبه هر روز به 10 نفر از دانشجویان ملاقات داده می شود. او خانواده ها را کاملا مطمئن کرد که او این اختیار را دارد که در این مقطع برای دانشجویان ملاقات بگیرد. معاون وی، آقای ذبیحی زاده نیز گفت که بچه ها پنج شنبه و جمعه یک مصاحبه دارند و از روز شنبه 15ام ملاقات آنها آزاد می شود. آقای سالاری کیا در مقابل ابراز نگرانی خانواده ها از وعده های توخالی، به خانواده ها اطمینان داد و گفت که بین خود اسامی را مشخص کنند و 10 نفر روز شنبه ساعت 9 صبح در دادسرای عمومی مجاور بازداشتگاه اوین باشند. خانواده ها در ادامه به وی گفتند که اگر ملاقات قطعی است تا به خانواده هایی که در شهرستان ها هستند خبر بدهند و وی تأئید کرد.
امروز خانواده های بسیاری دیگر از دانشجویان نیز از شهرها وروستاهای دوردستی چون غُروه کردستان، به امید ملاقات با عزیزانشان کیلومترها راه را در برف وسرما طی کرده بودند و به اوین آمده بودند تا جگرگوشه های خود را که با زحمت و تلاش شبانه روز خود بزرگ کرده و به دانشگاه فرستاده بودند در زندان های انفرادی جستجو کنند.
بعضی از مادران لباسهای مورد علاقه فرزندانشان را پوشیده بودند تا آنها را شاد کنند و به آنها روحیه بدهند. تعداد خانواده ها بیش از 30 نفر بود.
خانواده ها به محض ورود خود خواستار دیدن آقای سالاری کیا جهت اجرای ملاقات ها شدند. اما به آنها گفته شد که وی هنوز نیامده است و باید منتظر بمانند. خانواده ها تا ساعت 11 منتظر ماندند و بالاخره پس از اعتراض های مکرر به آنها گفتند که آقای ذبیحی زاده در راه اند و به زودی می رسند. آنها باز هم تا حدود ساعت 12 منتظر ماندند اما وقتی که هیچ پاسخی نگرفتند مجددا اعتراض کردند. این بار افسر نگهبان به آنها گفت که نام 10 نفر را بدهند تا به مسوول بند 209 داده شود. ظاهرا اسمها به همراه نامه آقای سالاری کیا برای مسوول این بند فرستاده شد. در این لحظه خانواده های 10 تن از دانشجویان که طبق لیست هماهنگ شده بین خانواده ها برای امروز ملاقات داشتند، خود را برای این دیدار که پس از حدود 35 روز صورت می گرفت آماده می کردند.
اما پس از مدتی انتظار دیدند که ظاهرا خبری از ملاقات نیست و مجددا پیگیر شدند و خواستار ملاقات با آقای سالاری کیا شدند. اما دائما به آنها گفته می شد که وی در جلسه است یا امروز نمی آید و خانواده ها نیز در مقابل، بر سر حرف خود بودند و می گفتند که آنها منتظرند تا طبق وعده با فرزندانشان ملاقات کنند. این روند تا ساعت 2و 3 نیز ادامه داشت و افسر نگهبان به خانواده ها می گفت که منتظر جواب نامه اند. همزمان چند تن از خانواده با خانم عاطفی (دادیار) صحبت می کردند و از طریق وی خواستار برقراری تماس با آقای سالاری کیا بودند که البته موفق نشدند. بالاخره با نزدیک شدن پایان وقت اداری صبر خانواده ها نیز تمام شد و به افسر نگهبان و خانم عاطفی فشار آوردند تا آقای سالاری کیا را پیدا کنند یا یک فرد مسوول را برای پاسخ گویی بفرستند. در نهایت آقای انحاری مسوول بند عمومی، که پیش تر و درروز عید غدیر نیز با خانواده ها ملاقات کوتاهی داشتند برای پاسخ گویی آمدند. خانواده ها از وی خواستند که آقای سالاری کیا را پیدا کند و به وی بگوید که خانواده ها تا وقتی که ملاقات نکنند از اینجا نمی روند و وی نیز باید بیاید وپاسخگوی این 30 نفر که خانواده های حدود 18 تن از دانشجویان در بند بودند باشد. آقای انحاری در جمع مشوش خانواده ها گفت که مسوول بند 209 گفته است که تنها با دستور قاضی پرونده ها (آقای حداد) می تواند اجازه ملاقات بدهد.
پس از اعتراض های مجدد خانواده ها، آقای انحاری نیز به جمع تلاش کنندگان برای یافتن آقای سالاری پیوست!
وی گفت که مجددا برای مسوولین بند 209 فکس زده اند. و اعلام کرد که آقای سالاری کیا در خصوص این پرونده ها اختیاری ندارد. با شنیدن این سخنان و خلف وعده آقای سالاری کیا، خانواده ها ضمن اصرار خود برای حضور وی در جمع آنها، خواستار دیدار با یک فرد مسوول شدند. بالاخره فردی از مسوولین بند 209 هم به دادسرا آمد و با تلفن بی سیم خود امکان صحبت دو نماینده از جانب خانواده ها با فردی به نام توکلی را فراهم آورد. که البته تاثیری در روند کار ایجاد نکرد.
در حالیکه ساعت به 4 نزدیک می شد و از ساعت 2 هم خانواده ها با تحمل منت داخل دادسرا مانده بودند، دروغین بودن قول های داده شده نیز واضح تر می شد. با این وجود خانواده ها تا ساعت 4 در دادسرا ماندند و به دنبال گرفتن نتیجه بودند. اما با شنیدن سخنان ضدو نقیضی چون "الان وقت اداری تمام شده و چون ملاقات ها باید در حضور کارشناس باشد، امروز دیگر نمی شود." یا "جواب فکس نیامده و فردا مراجعه کنید تا نتیجه معلوم شود" و ... کاملا مشخص شد که نه تنها امروز ملاقاتی در کار نیست بلکه هنوز با درخواست ملاقات موافقت هم نشده و در روزهای آینده هم خبری نخواهد شد.
در پایان و پس از گذراندن 7 ساعت در دادسرای اوین، خانواده ها که با دلی پر امید برای دیدار فرزندانشان آمده بودند با دلی شکسته و مطمئن از پوشالی بودن وعده های مسوولین برای سردواندن آنها، بازداشتگاه اوین را ترک کردند.
بخشی از مصاحبه خانواده روزبه صف شکن با رادیو برابری
مادر روزبه: "۱۷ روز است که از روزبه خبری نداریم و او در آخرین تماسش هم بیشتر از چند جمله کوتاه بیان نکرد." چند روز پیش نیروهای امنیتی به داروخانه بابک محل کار خانواده روزبه صف شکن رفتند و عکس های دانشجویان زندانی و اسامی آنها را که پشت شیشه نصب شده بود کندند و خانواده صف شکن را تهدید کردند که آنها اذهان عمومی را تشویش می کنند و قصد برگزاری تجمع در محل داروخانه را دارند. "رسانه ها اصلا اهمیتی به این مسائل نمی دهند گرچه تهدید ها همچنان ادامه دارد. ما در مقابل این تهدید ها و اتهامات کلیشه ای به دانشجویان کوتاه نخواهیم آمد و همچنان به افشاگری خواهیم پرداخت. "
پدر روزبه: چندین بار به اطلاعات احضار شدم ولی کاری با آنها ندارم؛ چرا که آنها کسانی هستند که وقتی دانشجویان را گرفتند اعلام کردند که اینها دانشجو نبودند و تیروکمان داشته اند وکذب گفته هایشان برای ما مسلم است ... من به حکومت هشدار می دهم. آن ها باید پاسخگوی رفتار هایشان باشد... یک فضای ترس کافکایی را بر جامعه حاکم کرده اند... وضعیت به گونه ای هست که وقتی فرزندان ما از خانه بیرون می روند خطر را در نزدیکی خودمان احساس می کنیم " وی ضمن حمایت از دانشجویان گفت: "دانشجویان سنجیده عمل کردند، من هم می گویم دانشگاه پادگان نیست، من هم می گویم آزادی برابری ... حاکمیت حداقل باید بخشی از رفتار خود را تغییر دهد و باید به خاطر رفتار خود پاسخگوی شهروندان باشد." آقای صف شکن مصاحبه ی خود را با این شعر شاملو به پایان برد:
نوشته ای از سیمین بهبهانی برای دانشجویان دربند
ای سلسله جنبانان!
مادران، هر نیمه شب، بر در خانه‌ام می‌کوبند که:
- ای مادر مادران! خفته‌ای؟ دخترانمان را، پسرانمان را، جگرگوشگان‌مان را ربوده‌اند! چهره‌شان را، صداشان را نمی‌بینیم، نمی‌شنویم. جویای دانش بودند، گم شده‌اند؛ گرمای آتش بودند، خاکستر شده‌اند. ما آرام نداریم؛ تو خفته‌ای؟!
می‌گویم:
- من از کجا، خواب از کجا! فریادم در تهینای هوا می‌میرد. امواج را، از کوتاه و میانه و بلند، گردن زده‌اند...
ای سلسله جنبانان! خود جگرگوشگان دارید؛ جگرگوشگان ما را بیش میازارید! رهاشان کنید تا رها شوید از عذابی که می‌کشید. و اگر به راستی انسانید،
ای سلسله جنبانان
گزارشی از دیدار خانواده ها با سیمین بهبهانی
من هم می آیم.
وارد که می شوی لازم نیست به خودت خیلی زحمت بدهی تا بفهمی که میزبان تو چطور آدمیست: آرام و صمیمی با تو دست می دهد؛ اما از این که نکند خوب از تو پذیرایی نشده باشد تا وقت بازگشتنت نا آرام باقی می ماند؛ مدام از جا بر می خیزد تا به تو شیرینی و چای تعارف کند؛ مواظب باشد قبلا به تو پیش دستی داده است و اصرار تو که: "خودمان بر می داریم" تفاوتی در این حالت او ایجاد نمی کند.
ابراز تاسف می کند که نتوانسته بود در میهمانی ای که با حضور تعدادی از اعضای کانون نویسندگان ایران و فعالین اجتماعی در خانه مادر یکی از دانشجویان برگزار شده بود حاضر شود.می گوید: "من چند ساعت لباس پوشیده و آماده بودم بچه ها بیایند دنبالم". و به آرامی ادامه می دهد: "شاید یه ملاحظاتی کرده اند. حالم و اینها."
در پاسخ به گله مادر یکی از دانشجو.بان در بند که می گوید:"به دخترم نسبت های آن چنانی داده اند" با لبخند تسلی بخشی می گوید:"این نسبت ها را که همیشه داده اند. به من که تا شوهرم زنده بود که بود و بعدها هم سن و سالی ازم گذشته بود یه نایلون پر از این نسبت ها داده اند."
از کتک خوردن اش در روز 8 مارس روز جهانی زن می گوید. از یکی از حاضرین می شنود که پس از آن ماجرا وقتی مطلع شده بود سفر خارج رفته است فکر کرده شاید دیگر برنگردد. با شنیدن این حرف لبخند می زند و با تمسخر این نظر می گوید:" آخه برم کجا؟! هیچ وقت نتوانسته ام خارج خیلی دوام بیاورم." راست می گفت. به قول شاملو: "چراغ اش در این خانه می سوزد." درست مثل خود شاملو.
جزئیات وضعیت بچه ها را می پرسد. می خواهد که نام همه ی سی و چند نفر را درشت با ماژیک روی کاغذ A3برای اش بنویسند. اما نه آن قدر درشت که نوشته از میدان دید او خارج شود. او که قبلا فراخوان خانواده ها را امضا کرده معتقد است مهم ترین چیز در حال حاضر به قول خودش: "سالم در آوردن بچه هاست."
وقتی می شنود خانواده ها اعلام تجمع روز شنبه را به خاطر قول یکی از مسئولین زندان اوین تا اطلاع ثانوی به هم زده اند می گوید: "کارِ درستی کردید. حالا که قول دادند بگذارید ببینید بعد از این همه مدت به قولشان عمل می کنند یا نه. اگر نکردند یک روز دیگر تجمع بگذارید". و در ناباوری حاضرین می افزاید: "من هم می آیم."
هیچ اصراری ندارد متکلم وحده باشد. با یکی از مادرها به آرامی از ضعف دید و ناموفق بودن عمل چشمش صحبت می کند. وقتی حاضرین پیش از رفتن از او می خواهند که اگر دوست دارد شعری برای آنها بخواند با اشاره به میز تحریرش می گوید:" یه چیزی نوشته ام، اون جاست.شعر که نیست البته." وقتی پیدا کردن آن کاغذ توسط دخترش طول می کشد به سمت میز می رود، در یک چشم به هم زدن آن را پیدا می کند و می گوید:" یکی از خودتان بخوانید چون من درست نمی بینم."
متن را همسر یکی از دانشجویان دربند می خواند. همه برای شاعر کف می زنند و از او تشکر می کنند. "نیمه های شب به وضع بچه ها و شما فکر می کردم. این به ذهنم آمد. آن را نوشتم روی کاغذ."
وقتی که حاضرین از جا بلند می شوند تا خانه را ترک کنند با آداب دانی و متانت می پرسد: " اشکالی داره یکی از این جعبه شیرینی ها را ببرید؟ آخه زیاده." اما چند تا از آنها را از یکی از جعبه ها بر می دارد و در سینی می گذارد.
آن آداب دانی و متانت ذاتی او وقت خروج باز اصرار تو را بی نتیجه می گذارد وقتی مدام تکرار می کنی: "بروید تو سرده." در پاسخ می شنوی:"خیلی اذیت شدید این روز برفی و تو این سرما اومدید."
86/10/13
آرش پاکزاد همچنان در اعتصاب غذا به سر می برد.
اعتصاب غذای آرش یاکزاد وارد ششمین روز خود شد. آرش پاکزاد تنها دانشجوی آزادی خواه و برابری طلب دستگیر شده در شهرستانهاست که هنوز دربند است. این در حالی است که حکم آزادی به قرار وثیقه وی از طرف دادستانی تأیید شده اما اطلاعات مازندران از پذیرفتن این حکم سر باز می زند. آرش در اعتراض به این شرایط و نیز فشارهای وارده بر وی طی مدت دستگیری دست به اعتصاب غذا زده است. وی دچار عارضه ی چسبندگی نخاعی است و ادامه ی شرایط فعلی ممکن است منجر به وخامت حال وی شود. ما خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط آرش پاکزاد و دیگر دستگیرشدگانیم.
اطلاعیه کمیته ی پی جوی آزادی دانشجویان دربند در رابطه با تعویق تجمع روز شنبه
همان طور که مطلع هستید دیروز کمیته پی جوی آزادی دانشجویان دربند متنی را مبنی بر اعلان تجمع برای روز شنبه 15 دی ماه در آدرس اینترنتی کمیته درج کرد و آن را به اطلاع عموم رساند.
امروز چهارشنبه طی ملاقات خانواده‌های دانشجویان زندانی با آقای سالاری کیا، رئیس امور زندانها، که پس از ساعت‌ها معطلی صورت گرفت وی به خانواده‌های دانشجویان قول داد که از روز شنبه طی سه روز متوالی به کلیه سی و چند دانشجو وقت ملاقات خواهد داد و در صورتی که مقامات بالاتر نتوانند این کار را بکنند وی از اختیارات خود استفاده خواهد کرد و برای ملاقات آنان ترتیبی خواهد داد که آنها بتوانند عزیزانشان را ببینند چرا که بر اساس گفته وی:" طبق قانون حتی فرد جنایتکار محکوم به اعدام هم حق ملاقات دارد". وی در پاسخ به پرسش یکی از حاضرین که پرسیده بود "چرا به همه درهمان روز شنبه ملاقات نمی دهید؟" گفت:" ما کابین به اندازه کافی نداریم، زندان هم که فقط مال شما نیست و ما سی و شش هزار زندانی دیگر هم داریم."
با وجود تمام این رفتارها، کمیته پی جوی آزادی دانشجویان دربند به منظور نشان دادن حسن نیت خود قرار تجمع روز شنبه را تا اطلاع ثانوی معوق خواهد گذاشت و به مقامات قضایی مربوطه این فرصت را خواهد داد تا آنها نیز با نشان دادن حسن نیت خود در راستای آزادی بی قید و شرط دانشجویان دربند اقدامات لازم وعاجل را مبذول دارند.
کمیته پی جوی آزادی دانشجویان دربند
86/10/12
